مقدمه: یادگیری سازمانی و تعلق سازمانی از عوامل کلیدی در ارتقای عملکرد و بهره‌وری نیروی انسانی در سازمان‌های بهداشتی-درمانی محسوب می‌شوند. پرستاران به عنوان بزرگترین گروه نیروی انسانی در بیمارستان‌ها، نقش حیاتی در ارائه خدمات سلامت ایفا می‌کنند. این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین یادگیری سازمانی و تعلق سازمانی پرستاران در بیمارستان‌های آموزشی شهر تبریز انجام شد.

روش پژوهش: این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی و به صورت مقطعی در سال ۱۴۰۱ بر روی ۳۴۰ پرستار شاغل در ۱۰ بیمارستان آموزشی شهر تبریز انجام شد. نمونه‌گیری به روش تصادفی طبقه‌ای و با استفاده از فرمول کوکران انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد یادگیری سازمانی نیفه (۲۴ سوال) و تعلق سازمانی شاوفلی (۱۷ سوال) جمع‌آوری شد. روایی و پایایی پرسشنامه‌ها در مطالعات پیشین تأیید شده بود. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و با استفاده از آزمون‌های همبستگی اسپیرمن و رگرسیون خطی انجام شد.

یافته‌ها: میانگین نمره یادگیری سازمانی ۳٫۳۶ و تعلق سازمانی ۳٫۳۷ بود. بین یادگیری سازمانی و تعلق سازمانی رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. (ρ = 0.358, p < 0.01) از میان ابعاد یادگیری سازمانی، چشم‌انداز مشترک (β = 0.223) ، مدل‌های ذهنی (β = 0.217) و تفکر سیستمی (β = 0.187) پیش‌بین‌کننده‌های معنادار تعلق سازمانی بودند. یادگیری سازمانی در مجموع ۸٫۱ درصد از واریانس تعلق سازمانی را تبیین کرد.

نتیجه‌گیری: با توجه به رابطه مثبت و معنادار بین یادگیری سازمانی و تعلق سازمانی، تقویت فرهنگ یادگیری در بیمارستان‌ها از طریق توسعه چشم‌انداز مشترک، اصلاح مدل‌های ذهنی و ترویج تفکر سیستمی می‌تواند به افزایش تعلق سازمانی پرستاران و در نهایت بهبود کیفیت خدمات منجر شود.

کلیدواژه: یادگیری سازمانی، تعلق سازمانی، پرستاران، بیمارستان‌های آموزشی